Ο Αριστοτέλης έδωσε το κριτήριο πριν από 24 αιώνες: ορθό είναι το πολίτευμα που υπηρετεί το κοινό συμφέρον· εκτροπή, αυτό που υπηρετεί μόνο το συμφέρον των αρχόντων. Η ζυγαριά του Νομόσιου εφαρμόζει ακριβώς αυτό το κριτήριο σε τέσσερις πυλώνες τεκμηρίων. Κάθε στοιχείο παίρνει βαθμό από −10 (σε βάρος των πολιτών) έως +10 (υπέρ των πολιτών), με βάρος ανά πυλώνα, και όλα εμφανίζονται αναλυτικά στις ενότητες που ακολουθούν — με τις πηγές τους.
«Ὅσαι μὲν πολιτεῖαι τὸ κοινῇ συμφέρον σκοποῦσιν, αὗται ὀρθαί … ὅσαι δὲ τὸ σφέτερον μόνον τῶν ἀρχόντων, ἡμαρτημέναι πᾶσαι …»Όσα πολιτεύματα αποβλέπουν στο κοινό συμφέρον είναι ορθά· όσα αποβλέπουν μόνο στο συμφέρον των αρχόντων είναι όλα εσφαλμένα — εκτροπές.Constitutions that aim at the common advantage are correct; those that aim only at the rulers' advantage are all deviations.ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, Πολιτικά 1279a πρωτότυπο κείμενο
Δείκτης πυλώνα = άθροισμα βαθμών ÷ μέγιστο δυνατό, σε κλίμακα −100…+100. Οι δείκτες θεσμών μετρούν με βάρος ×3 (ανεξάρτητες διεθνείς μετρήσεις)· οι νόμοι, η λογοδοσία και οι πολιτικές & δικαιώματα με ×2. Στοιχεία με την ένδειξη «καταγραφή — χωρίς βαθμό» ενημερώνουν αλλά δεν μετρούν, και τίποτα από «Το Ραντάρ» δεν αγγίζει ποτέ τη ζυγαριά. Για αναγνωσιμότητα, η μέγιστη κλίση της ζυγαριάς αντιστοιχεί σε απόλυτο δείκτη 50. Στοιχεία που επικαλύπτονται με ήδη βαθμολογημένες υποθέσεις (Σύμβαση 717, σωρευτικές διορθώσεις ΕΕ, συγκεντρωτικά μεγέθη EPPO) εμφανίζονται για πληροφόρηση με την ένδειξη «εκτός υπολογισμού» και δεν βαθμολογούνται δεύτερη φορά. Στις υποθέσεις που κατέληξαν σε αμετάκλητη αθώωση ή απαλλαγή, ο αρνητικός βαθμός αποτιμά αποκλειστικά το θεσμικό αποτύπωμα της υπόθεσης (διάρκεια διαδικασιών, δημοσιονομικό κόστος, κλονισμό εμπιστοσύνης) — σε καμία περίπτωση τα πρόσωπα, των οποίων η αθωότητα είναι δικαστικά δεδομένη.